Fado vs Polyfonie
Paul Van Nevel, dirigent en stichter van het Huelgas Ensemble is een Fado liefhebber. Ik was dat niet. Als fan van oude muziek kon ik het zomerluik van het Fesitval van Vlaanderen in Antwerpen, Laus Polyphoniae, niet missen.
Tijdens dat festival, vatte Van Nevel het plan op om Fado en polyfonie samen te brengen. Voor velen een manier om, via de toegankelijke Fado, de meerstemmigheid te ontdekken, moet de man met de sigaar gedacht hebben. Mis, voor mij was ‘t andersom. Ideaal om Fado te leren kennen.
Als dat het opzet was van de man die de partituren stal, dan is zijn opzet geslaagd. Niet dat er vanaf nu enkel Fado speelt, maar het wordt geapprecieerd en nieuwsgierig beluisterd.
Oordeel vooral zelf. We zagen Celia Leira aan het werk:
De begeleidende, en uiterst getalenteerde, gitarist zong als verrassing ook een stuk. Dat was zowaar één van de hoogtepunten van de avond.
Naast Fado hoorden we uiteraard het Huelgas ensemble. ’k heb de hele tijd zitten zoeken naar de band tussen de twee. Van Nevel zal er ongetwijfeld, naast zijn passie voor beide stijlen, een theorie op nahouden. Die werd ons niet verteld. Misschien is het wel volgende link:
Een oud lied kan nooit zo klinken zoals het klonk in de tijd, door het ontbreken van alle andere muziek uit die tijd en de invloeden die de zangers daardoor missen. Het gemis en het zoeken naar iets wat niet meer terug komt is misschien wel de essentie van saudade.
